24 februari 2026
Daniel – Sterk in het geloof. Trouw in het vuur
Overdenkingen uit het leven van een jonge man met overtuiging
7. Leeuwenkuil & geloofstrouw – Wanneer God belangrijker is dan je veiligheid
Waarom echt geloof niet wacht op zekerheid over de uitkomst
Dagelijkse Bijbeltekst
“Mijn God heeft zijn engel gezonden en de muilen van de leeuwen gesloten.”
– Daniël 6:23
────────────────────────────────
Inleiding: Wanneer geloof geen garantie heeft
We willen vaak een geloof dat werkt als een reddingstouw: stevig in de hand, met de duidelijke zekerheid dat het houdt vóór we gaan. Maar echt geloof werkt anders. Het begint niet met zekerheid, maar met vertrouwen.
Daniël had geen aardse garantie. Hij wist niet of God zou ingrijpen. Hij wist alleen dat ontrouw geen optie was. En dáárin lag zijn kracht.
────────────────────────────────
Overdenking – De nacht van de beslissing
Het verhaal begint niet in de kuil, maar in een paleis vol politiek, macht en wantrouwen.
Daniël was oud geworden — een man van wie de omgeving meerdere keren was veranderd, maar wiens karakter bleef. Perzië was nu aan de macht, en koning Darius had snel gezien dat Daniël uitzonderlijk was: verstandig. Onomkoopbaar. Loyaal. Daarom verhief hij hem tot een van de hoogste bestuurders van het rijk.
Precies dat werd zijn probleem.
Andere mannen aan het hof — vorsten, bestuurders, strategen van de staat — hielden Daniël in de gaten. Niet omdat ze zijn wijsheid waardeerden, maar omdat ze zijn integriteit vreesden. Mensen die zelf politieke spelletjes spelen, voelen zich bedreigd door iemand die dat niet doet.
Ze doorzochten zijn verleden. Zijn beslissingen. Zijn administratie. Ze zochten naar corruptie, naar een onnauwkeurigheid, naar een fout in het systeem. Maar ze vonden niets.
“Wij zullen niets tegen Daniël vinden — behalve in zijn geloof.”
Dus smeedden ze een plan. Geen aanval op een zwakte, maar op een kracht. Ze wachtten niet op een fout — ze creëerden er één.
Met vleierij overtuigden ze de koning een wet te ondertekenen die alle gebeden voor 30 dagen verbood, behalve tot Darius zelf. In het rijk gold: de handtekening van de koning was onherroepelijk — zelfs door de koning niet terug te draaien.
Daniël hoorde het. Er was geen misverstand. Geen verborgen clausule. Hij wist precies dat de wet één doel had: hem.
Hij stond bij zijn venster. De stad onder hem was luid, maar vanbinnen was hij rustig. De wet had de regels veranderd — maar niet zijn hart.
Hij had het gordijn kunnen sluiten. Niemand zou hem veroordeeld hebben als hij een paar dagen gewacht had. Hij had kunnen zeggen: “God ziet mijn hart, dat is genoeg.”
Maar Daniël leefde niet voor excuses.
Hij leefde voor trouw.
Zoals op elke andere dag opende hij het venster. Het licht viel naar binnen. Hij knielde neer. En hij bad.
Niet luid. Niet provocerend. Gewoon trouw.
Dat was genoeg om hem aan te klagen. Hij werd gearresteerd en voor de koning gebracht. Darius doorzag meteen de val, maar hij kon de wet niet terugdraaien. De intrige was zo opgezet dat de koning zichzelf gevangen had gezet.
In de nacht vóór Daniël naar de leeuwenkuil moest, veranderde het paleis. De koning kon niet slapen. Geen musicus kon hem kalmeren. Geen eten kon hem troosten. Hij wist: hij verloor de enige man aan het hof die hij echt kon vertrouwen.
De volgende ochtend werd Daniël naar de kuil gebracht. De soldaten rolden de steen weg. Beneden was duisternis. Beweging. De droge adem van de dieren.
Het was geen symbolische plaats.
Het was onbeschermd, gevaarlijk, definitief.
Daniël zei niets groots. Hij sprak geen dramatisch gebed, geen afscheidsrede. Hij liet zich in de kuil neer, en het gebeurde zonder spektakel.
De steen werd teruggerold. De nacht begon.
Voor Daniël was ze lang.
Voor de koning was ze eindeloos.
Maar in de stilte van de kuil was er iets wat niemand verwachtte.
Een engel.
Wat had moeten doden, werd rustig. De leeuwen lagen daar alsof ze plotseling tam waren geworden. De bodem van de kuil was nog steeds koud, maar het gevaar hield op een bedreiging te zijn.
Bij het eerste licht van de ochtend rende de koning zelf naar de kuil. Hij riep met een onzekere stem:
“Daniël, heeft jouw God, die je zo voortdurend dient, je kunnen redden?”
Een pauze. Toen kwam het antwoord. Geen angst. Geen paniek.
“Mijn God heeft zijn engel gezonden en de muilen van de leeuwen gesloten.”
Daniël werd omhooggetrokken en stond weer in het licht.
Geen kras op hem. Geen haar gekrenkt.
De nacht had hem niet vernietigd.
Trouw had overwonnen.
────────────────────────────────
Wat betekent dat voor ons?
Geloof vraagt niet als eerste: “Hoe zal het aflopen?”
Geloof vraagt: “Wat is juist?”
Daniël wist dat God kan redden. Maar nog belangrijker: hij geloofde dat Gods wil beter is dan zijn eigen behoefte aan veiligheid — of er nu redding komt of niet.
────────────────────────────────
Wat we van Daniël kunnen leren
-
Moed betekent de volgende stap zetten, ook zonder te weten hoe het eindigt.
-
Trouw in het openbaar groeit uit trouw in het verborgene.
-
De “kuilmomenten” in het leven onthullen op wie wij werkelijk vertrouwen.
-
Veiligheid is niet altijd Gods doel — nabijheid wel.
────────────────────────────────
Praktische stappen voor vandaag
-
Denk na waar jij God de controle over de uitkomst niet wilt geven.
-
Bid vandaag bewust een eerlijk, open: “Uw wil, niet de mijne.”
-
Benoem jouw “leeuwenkuil-gebied” — waar vertrouwen echte risico’s betekent.
-
Herinner je: Gods aanwezigheid is beter dan een garantie.
────────────────────────────────
Vragen om over na te denken
-
Welke beslissing zou ik anders nemen als ik niet op veiligheid hoefde te wachten?
-
Waar ben ik bang voor als het gaat om God te vertrouwen?
-
Wat is vandaag mijn “venster” dat ik open moet laten?
────────────────────────────────
Gebed
Heer,
ik wil U vertrouwen zonder eerst de oplossing te zien.
Maak mij trouw in het dagelijkse leven, zodat ik sterk ben op het beslissende moment.
Help mij niet veiligheid te zoeken, maar Uw nabijheid.
Wees bij mij in mijn “kuilmomenten”,
en laat mij zien dat U groter bent dan elk gevaar.
Amen.
────────────────────────────────
Sleutelgedachte van de dag
Geloof wacht niet op een garantie —
het zet zijn voet in de nacht en vertrouwt erop dat God er al is.
*Sursa: Christliche Ressourcen
